บล๊อกของคุณหนูยุ้ย

ที่ สุวานนะบูมิ อิน-เทอร์-แน๊-ชั่น-แนว แอร์พอร์ต (Suvarnabhumi International Airport) พวกญาติๆ อาม่า อาอี๊ อากู๋ ป่าป๊า หม่าม๊า น้องสาว น้องชาย เพื่อนๆก็มารวมตัวกัน เพื่อที่จะมา ส่งคุณหนูยุ้ยกันอย่างคับคั่งที่สนามบิน โดยที่ตัวอิชั้นเองมาถึงเป็นคนท้ายสุดซึ่งมันก็ถือว่าเป็น เรื่องปกติเพราะดิชั้นเป็นคนตรงต่อเวลาแบบนี้มานานแล้ว ไม่ว่าจะเป็นงานรับประกาศจบม.3 ม.6 อินังคุณยุ้ยไม่เคยไปทันเลยซักครั้งนึง

พอมาถึงสนามบิน ก็เดินไปที่ เทอมีเน่า T (Terminal T) ตรงดิ่งไปเช็คอินที่สายการบิน emirates airlineทันที โดยไม่ได้มอง ไม่ทัก ไม่สนใจ เพื่อนๆและอาจารย์ที่นั่งรออยู่ก่อนนานแล้ว (ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติเช่นกัน คนมันรีบหวังว่าทุกคนคงจะเข้าใจ)และสำหรับวันนี้ทุกอย่างมันก็ดูจะรีบเร่งไปหมด เพราะการเช็คอินวันนี้ของยุ้ย มันไม่ได้ง่ายเหมือนของคนอื่นนิ่คะเนื่องจาก น้ำหนักกระเป๋ามันเกินมาตั้ง 10 กิโล!! เสียเวลามั้ยที่ต้องมานั่งจัดระเป๋าใหม่ งานนี้ต้องขอขอบคุณอากู๋สุดที่รักเป็นอย่างสูงที่มาช่วยแพ็คกระเป๋าให้ และขอขอบคุณแอร์โฮสเตสอิมิเรตส์ที่อุตส่าห์เตือนว่า น้ำหนักเกิน!! (จริงๆถ้าทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นจะขอขอบคุณอย่างสุดซึ้ง)

พอแพ็คกระเป๋าเสร็จก็นึกขึ้นได้ว่าเพื่อนๆและญาติๆกำลังรอเราอยู่ อ่ะไปๆ ถ่ายรูปหมู่กันซักหน่อย ถ่ายได้ไม่เท่าไหร่ ม๊าก็มาเตือนว่า “ยุ้ยนี่มันเลทแล้วรีบเข้าเกทเร็วเดี๋ยวไม่ทัน” เอ้าไอ้ราก็รีบๆเนอะ ยังไม่ทันได้ร้องห่มร้องให้สะอึกสะอื้นเลย เอ้ารีบๆๆๆๆๆ ว่าแล้วเราก็ค่อยๆเดินนวยนาดเข้าไป พอหันกลับมาก็เห็นว่า หม่าม๊ากำลัง ร้องให้!!โอ้ยยย ภาพนี้มันบาดตาสุดๆ เห็นแล้วอยากจะร้องตาม ในใจก็คิดเห้ย นี่เรากำลังจะไปออสแล้ว คนเดียว ครั้งแรกของยุ้ย ไปตั้ง 2ปี หม่าม๊าร้องให้ ป่าป๊า น้องๆญาติๆ เพื่อนๆ นี่เรากำลังจะปลีกวิเวกแล้วใช้มั้ย มันเศร้ามากๆ อยากจะร้องให้มากๆ แต่ไม่ได้ๆเราต้องอดทน เพราะถ้าร้องตอนนี้เดี๋ยวสติ๊กเกอร์ติดตาสองชั้น ขนตาปลอม อายไลน์เนอร์ หน้าเน่อพังหมด อุตส่าโบ๊ะมาอย่างดี ว่าแล้วเราก็ได้แต่สะอึกสะอื้นอยู่ในใจ….